Haar billen trokken mij omhoog

niet dat ik geen kracht meer

in mijn benen had, maar ik duizelde

vanwege mijn geile passie en deze jonge gids

kon ik misschien wel ergens in die vervloekte toren

buit maken, zonder dat de roomse meute dat merkte

zij bekeken de bisschopskamer als een relikwie,

terwijl ik er maar wat graag sex wilde hebben,

die muffe sferen een beetje opvrolijken

en mijn hondesnuit tussen haar bollen duwend

de grootste klok was groot genoeg en daar

kwamen onze lusten tot beminnen, terwijl men

zich afvroeg waar wij waren, want er werd wel eens

gesprongen, verraadde ik, mijn klepel, onze positie

als een dronken paus op zijn hoogtepunt.

© Joanan Rutgers, 1 juni 2011

Weinig namen heeft de droom

Nacht beweegt zich als een bos. Lege
valiezen lijken over verplaatsingen te peinzen.

Trouweloos als vluchtende vrienden rusten in kelders
scherprechters met slapen vol bloed. De dag begint met plotse
korte angsten die als hagedissentongen uit de diepte schieten.

Achter van dauw de trouw ziet hij
mensen met longen vol lucht, gesis uit
ongeletterde monden. Weet niet of hij mee kan.
Beseft: ruiters zonder paarden zijn beter nederig.

Het is gans eenvoudig om niet mee te rijden.
Maar om vrijheid te omschrijven dient hij woorden
vol letters aan te wenden. Geen haast. Het mag
voor morgen zijn, of de dag der dagen.
Zullen we samen denken gaan?

© Bert Bevers, 31 december 2009

Meer over Bert Bevers leest u hier.

Wraak voor bekeuring in Utrecht

arm Utrecht, grauwe stad beneden middelmaat
waar een van God verlaten toren staat

een tergend, stervend centrum, bijna doodverklaard
de duivel loopt er traag een vloekend rondje om de kerk
je blinde schepper kreeg zijn loon op stinkend Galgenwaard

je bent de zweer en bochel van de Heuvelrug
vervuild museum van het lijden van de mensen
vol trieste stumpers die hun tranendal verwensen
zo onbeholpen, moedeloos en stug

een roestig knelpunt voor verdwaalde sleetse treinen
de reiziger blijft angstig, doch verstandig, steeds aan boord
hij wil beslist niet in jouw stadswoestijn verdwijnen
bevreesd voor enge ziektes en voor moord
die dreigen in de aardse hel van Catharijne

©2009, Daan de Ligt

Meer over Daan de Ligt leest u hier.

Verlos ons van het hoge

O Heer, verlos ons van zijn toorn,
die egocentrische pik van Uw rechterhand.

Utrecht, sloop die stomme paal! Deze toren
zonder kloten, deze voodoo van een jaloerse monnik heeft
je als plek gefixeerd, vastgepind en voor eeuwen klein gehouden.

De spits scoort niet uit zijn zicht,
de architect mag niet hoger reiken,
de dichter kan niet uit zijn schaduw treden,
de fotograaf durft slechts ‘s nachts te schieten.

Utrecht, sloop je foute totem,
dit fossiele altaar, bekleed hem met tonnen Semtex,
maak een leemput van honderdentwaalf meter, zink hem af,
begraaf hem onder het puin van Hoog Catharijne,
wordt vrouw, baar, leef, groei, wordt eindelijk een STAD.

©2009, Nanne Nauta

Een domsonnet is een nieuwe sonnetvorm. Het is gebaseerd op de lengte van de onderdelen van de Domtoren te Utrecht en wel als volgt:

de toren is ongeveer 112 meter hoog, verdeeld in
5 meter windvaan,
13 meter spits,
26 meter achtkant,
29 meter vierkant en
39 meter vierkant.

De afronding is zo gekozen dat het precies 112 meter is. Dit zie je terug in:
titel van 5 woorden en respectievelijk strofen van
13 woorden in 2 regels,
26 woorden in 3 regels,
29 woorden in 4 regels en
39 woorden in 5 regels.
Samen 14 regels en met de titel mee, het rijtje 1,2,3,4,5. De inhoud is vrij.

Je kan deelnemen aan dit blog door een domsonnet in te sturen via mail aan de redaxie, eventueel voorzien van commentaar. Het sonnet wordt beoordeeld op de vormeisen en ook inhoud. Als de redactie het gedicht groen licht geeft, wordt het op het weblog geplaatst. Als er op een gegeven moment in tijd voldoende gedichten zijn, volgt er een bundeling via Uitgeverij crU.

De redaxie bestaat uit het dichterscollectief Misade: Bert-Jan Dijenborgh, Wim Schot en Nanne Nauta